Korkut Ata

Bozkırın kalbinde bir bilge yürür
Elin de kopuzu, dilinde öğüt
Tan yeri ağarırken gölgesi büyür
Korkut Ata derler, ulu bir çınar
Asırların tozunu sinesinde sarar

Oğuz boylarının destanı dilde
At sürer yiğitler, tozlu bir yolda
Dede’nin duası her daim kolda
Hakanlar önünde diz çöker durur
Ad verir alp’e, sözü can bulur

Gök girsin kızıl çıksın, yeminler içilir
Kopuzun telinde sırlar seçilir
Ölüm gelip kapıya dayandığında
Bilgenin sözüyle yollar açılır

Geldik, konduk, göçeceğiz sonunda
Bir hoş seda kalsın dünya bağında
Korkut Ata’nın eli hep omuzda…

Tekin Karaçoban