Leylim – leylim 

Leylim – leylim dünyamızın yarısı

Al – yeşil bahar,

Yarısı kar olanda

Gene kavim – kardaş, can – cana düşman,

Gene yediboğum akrep,

Sarı engerek,

Alnımızın aklığında puşt işi zulüm

Ve canım yarı geceler

Çift kanat kapılarına karşı darağaçları,

Mahpusanede çeşme

Yandan akar olanda,

Gelmiş yoklamış ecel

Kaburgam arasından.

Yoklasın hele…

Çağıdır, can dayanmaz,

Çağıdır, en çatal, en ası,

Cehennem koncası memelerinin.

Çağıdır, kırk gün – kırk gece

Kolların boynuma kement,

Ha canım kötüye inat…

Vah ki ne desem,

Kurşunları namlulara sürülü,

İlkelleri kan,

Baskıncılar uykumuzu yıkar olanda,

Alır yüreğim:

Yankın yasak, aynalara.

İnemem bahçende talan,

Tam, boş yanı bu, derim namussuzun,

Tam, bıçağım cehennem gibi güzelken,

Aklıma düşüyorsun

Ellerim arık…

Bilmiş

Bütün zulalar

Eğri hançer, kara mavzer, kan pusu.

Ve insan düşüncesinin o en orospu,

O en ayıp, frengili yemişi,

Çıldırtılmış uranyum

Bilmiş,

Bilsinler!

Sana nasıl yandığımı

Uuuuy gelin…

İşte kan tutmuş korsanlar,

Haramla beslenmiş azgın,

Düzmece peygamberler

Ve cüceleri

Ve iğdiş ve aptal kölelerine karşı,

İşte bir kez daha

Bu can bendeyken,

Delin, divanenim işte

Uuuuy gelin…

Bu yasaklar,

Firavun kalıntısı.

Yoksun,

Akdan – karadan.

Gizline, canevine kurulu faklar.

Gün ola, umut kesip korkunç yetinden,

Murdar tutkusuna dünyasızlığın,

Gün ola, düşesin bekler.

Düşme!

Ölürüm…

Gözlerinden, gözlerinden olurum.

Leylim – leylim

Ayvalar, nar olanda

Sen bana yar olanda.

Belalı başımıza

Dünyalar dar olanda.

Ahmed Arif